Akt Performatywny (Performatyw)
Austin charakteryzuje performatywy jako wyrażenia takie, że ich wypowiedzenie jest w całości lub części wykonaniem pewnej czynności, której z kolei nie opisałoby się normalnie jako mówienia czegoś (Brożek, A., & Kasprzyk, Z.).
Wskaźnikiem tego, że dane wyrażenie to performatyw, jest występowanie w nim funktora performatywnego, który jest funktorem zdaniotwórczym od trzech argumentów nazwowych (z/nnn). […] Ażeby jakieś zdanie było performatywem, musi mieć zasadniczo następującą formę: (i) funktor performatywny musi występować w czasie teraźniejszym aktualnym (nie habitualnym ani gnomicznym); (ii) pierwszy argument funktora performatywnego musi być okazjonalizmem „ja” lub „my” (Brożek, A., & Kasprzyk, Z.).
⠀ Brożek, A., & Kasprzyk, Z. (2007). O performatywach i generowaniu. Filozofia Nauki, 15(2), 115-130. Retrieved from: http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.ojs-issn-2657-5868-year-2007-volume-15-issue-2-article-506/c/506-372.pdf