Електронний багатомовний

термінологічний словник

Electronic Multilingual Terminological Dictionary


Inźynieria

Antena

urządzenie służące do odbierania lub nadawania fal radiowych, połączone z nadajnikiem lub odbiornikiem

Urządzenie do wysyłania (antena nadawcza) lub (i) odbierania (antena odbiorcza) fal elektromagnetycznych (radiowych), stanowiące część składową każdego systemu radiokomunikacyjnego. Zależnie od budowy rozróżnia się anteny: pojedyncze (liniowe symetryczne i niesymetryczne, ramowe, śrubowe, spiralne, szczelinowe, aperturowe), złożone (np. Uda-Yagi, logoperiodyczne) i szyki antenowe (jedno-, dwu- i trójwymiarowe), składające się zwykle z anten pojedynczych (lub złożonych).
Najprostszą anteną jest antena liniowa symetryczna, tzw. dipol ( antena dipolowa), składający się z 2 przewodów (ramion) jednakowej długości połączonych symetrycznie z nadajnikiem (lub odbiornikiem).

Źródła:

Wielki słownik języka polskiego https://www.wsjp.pl/index.php?id_hasla=10257&id_znaczenia=4685945&l=1&ind=0

Internetowa encyklopedia PWN https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/antena;3869850.html

Część mowy rzeczownik
Rodzaj gramatyczny ż
Pojedyncza
Mianownik antena
Dopetniacz anteny
Celownik antenie
Biernik antenę
Narzednik anteną
Miejscownik antenie
Wotacz anteno
Mnoga
Mianownik anteny
Dopetniacz anten
Celownik antenom
Biernik anteny
Narzednik antenami
Miejscownik antenach
Wotacz anteny