Analiza Dystrybucyjno-Statystyczna
Wychodzi się z założenia, że język składa się z jednostek dyskretnych (nieciągłych), należących do trzech różnych poziomów języka: fonologicznego (fonemów), morfologicznego (morfy) i składniowego (morfemy = znaki językowe), wyróżnianych za pomocą operacji zwanej segmentacją (Izert, M., & Pachocińska, E.).
Wyróżniano następujące typy dystrybucji:
1) Dystrybucja identyczna polega na tym, że pewne jednostki językowe pojawiają się w takich samych otoczeniach (kontekstach), np. w jęz. francuskim na poziomie składniowym: "Pierre voit Paul"/"il voit Marie". Związki między jednostkami o identycznej dystrybucji należą do paradygmatycznych, czyli wzajemnie się wykluczających.
2) Dystrybucja komplementarna (uzupełniająca) dotyczy wariantów kombinatorycznych fonemów (allofony), morfemów (allomorfy) tego samego elementu języka. Pojawiają się one w otoczeniach wzajemnie się wykluczających, np. w j. pol. /t/ i /t dziąsłowe/, /d/ i /d dziąsłowe/ są wariantami pozycyjnymi tego samego fonemu /t/ i /d/, gdyż odmiany dziąsłowe występują przed tylko przed spółgłoskami /s/, /z/. W wypadku morfemów mówi się o allomorfach, np. rąk/ręc- (j. pol), niektóre francuskie czasowniki nieregularne o kilku tematach : aller posiada następujące all-, i-, v-, aill- (nous allons/nous irons/il va/qu'il aille).
3) Dystrybucja krzyżująca się polega na tym, że elementy należące do dwóch różnych klas mają pewien wspólny zasięg występowania, np. w języku polskim rzeczowniki i bezokoliczniki po czasowniku lubić: lubię książki, lubię czytać.
4) Dystrybucja inkluzywna ma miejsce wtedy, kiedy dystrybucja jednej klasy jest szersza i zawiera w sobie dystrybucję drugiej klasy np. kot/czarny kot (Izert, M., & Pachocińska, E.).
⠀ 1. Izert, M., & Pachocińska, E. (1998). Wstęp do językoznawstwa ogólnego. Uniwersytet Warszawski. Wydział Neofilologii. Instytut Romanistyki. Retrieved from: http://irom.wn.uw.edu.pl/wp-content/uploads/2019/10/SKRYPT_WJ_Izert_Pachoci%C5%84ska.pdf